“Bu arada; hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boÄŸulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilmesek de geleceÄŸe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, DonkiÅŸotlar’a, ateÅŸ hırs…ızlarına, Ernesto ‘Çe’ Guevara’ya, yollara-yolculuklara, sevgililere, seviÅŸmelere, sadece düşleyebildiÄŸimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her ÅŸeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan ÅŸarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz…

Kötü şeyler gördük. Savaşla, katliamla, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini, kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlaR, topluluklar gördük. Yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük. Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik.

TeÅŸekkürler dünya.”

KAZIM KOYUNCU

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır.

Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani aÄŸzınla kuÅŸ tutsan “Bu kuÅŸun kanadı neden beyaz deÄŸil?” diye bir soruyla bile karsılaÅŸabilirsin.. iki ucu keskin bıçaktır bu iÅŸin. Yaptıklarınla deÄŸil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. Ä°yi halin cezanda indirim saÄŸlamaz.

Sen, “Ama senin için ÅŸunu yaptım” derken o, “ÅŸunu yapmadın” diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karşılığında mutlaka baÅŸka bir iddiayla karşılaÅŸacaksındır. Ãœzülme, sen aÅŸkı yaÅŸanması gerektiÄŸi gibi yaÅŸadın.Özledin, içtin, aÄŸladın, güldün, ÅŸarkılar söyledin, düşündün, ÅŸiirler yazdın. “Peki o ne yaptı” deme. Herkes kendinden sorumludur aÅŸkta. Sen aÅŸkını doya doya yaÅŸarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliÄŸi bildiÄŸi halde tamamlamak için uÄŸraÅŸmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaÅŸasın.

Her zamanki gibi yaÅŸayacaksın sen. “Acılara tutunarak” yaÅŸamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuÅŸ yani, yalnızlık o kadar da kötü bir ÅŸey deÄŸil. Sen mutluluÄŸu hiçbir zaman bir tek kiÅŸiye baÄŸlamadın ki…. Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor.Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediÄŸin sokaklarında gezip yeni yaÅŸamlara tanık olmak da keyif verecek sana.Yine içeceksin rakını balığın yanında. Ãœstelik dilediÄŸin kadar sarhoÅŸ olma özgürlüğü de cabası….

Sen yüreÄŸinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun asolan yürektir.Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreÄŸini ve yüreÄŸinde taşıdığın sevda duygusunu. Elbet bitecek güneÅŸe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetiÅŸen cılız ve minik bitkiler deÄŸil, güneÅŸin çiçekleri dolduracak yüreÄŸini…

NAZIM HÄ°KMET

Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, ÅŸehrin öbür ucundaki o duraÄŸa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra…
Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu…

Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar.

Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uÄŸrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uÄŸuruna bitip-tükeniveren sevgilerden deÄŸildi onlarınki…

Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü…

Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine raÄŸman çocuk sahibi olmayınca, “bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur” diyerek devam ettiler hayatlarına.

Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler… “Senin için ölürüm” derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adma “Hayır, ben senin için ölürüm” diye yanıt verirdi hep…

Bazen eve geldiÄŸinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, “Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak….”

Kütüphanenin ikinci rafında baÅŸka bir not olurdu, “Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiÄŸimi sakın unutma” Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koÅŸturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiÄŸi çikolatalar, kimi zaman da pahalı armaÄŸanlarla karşılaşırdı…

Aldığı hediyenin ne olduÄŸu önemli deÄŸildi zaten….

Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, iÅŸleri ne kadar yoÄŸun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaÅŸların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye baÅŸladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde “satılık” levhası asılı olan. “Ne dersin, bu evi alalım mı?” dedi adama. “Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceÄŸimiz bir deniz evi yapalım burayı…” “Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim?” diye yanıt verdi adam. “Amerika’daki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı… Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık….”

Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam Amerika’ya giderken. Her gün, her saat konuÅŸtular telefonla. GözyaÅŸları içinde kucaklaÅŸtılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduÄŸunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuÅŸmaktan kaçınıyordu. Onu neÅŸelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiÄŸi projeyi verdi kadın ama hiç beklemediÄŸi bir cevap aldı: “Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut…”

Mutsuzluk, mutluluÄŸun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, “Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat” diye dil döktü boÅŸ yere… Yıllardır sevdiÄŸi
adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer deÄŸiÅŸtirmiÅŸti sanki. Ona ulaÅŸmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreÄŸi…

Bir gün, çocukluÄŸunun, gençliÄŸinin ve bütün hayatının birlikte geçtiÄŸi arkadaşına dert yanarken, “Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım” diye sözünü kesti arkadaşı. “O, seni aldatıyor. Ä°ÅŸ yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaÅŸ dolaÅŸ biniyorlar arabaya….”

“Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları” diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı….

Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduÄŸunu anladı… Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın…

AkÅŸam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen aÄŸlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her ÅŸeyi. Ä°nkar etmedi adam. Zamanla duyguların deÄŸiÅŸebildiÄŸi, insanların orta yaÅŸa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir ÅŸeyler geveledi aÄŸzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, “son bir kez kucaklamak isterim seni” diyecek oldu ama kadın, “defol” dedi nefretle…

Ä°lk celsede boÅŸandılar… Modern bir aÅŸk hikayesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. ArkadaÅŸlarının desteÄŸiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika’ya yerleÅŸtiÄŸini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiÄŸini hissedince, aÄŸlama nöbetleri geçiriyor, aÅŸkın yerini, en az onun kadar yoÄŸun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu.

Aradan bir yıl geçti… Her ÅŸeyin ilacı olduÄŸu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. “Sen, buraya ne yüzle geliyorsun” diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı.

“Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuÅŸmamız gerekiyor.” dedi genç kadın. Kanepeye iliÅŸti ve zor duyulan bir sesle konuÅŸmaya baÅŸladı: “Hiçbir ÅŸey göründüğü gibi deÄŸil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü.
Geçen yıl Amerika’daki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldığını. Buna dayanamayacağını, hep söylediÄŸin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceÄŸini biliyordu. Seni kendinden uzaklaÅŸtırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi.

Birlikte Amerika’ya yerleÅŸtiÄŸimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaÅŸtığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuÅŸtu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaÅŸmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiÅŸtim. Sana bu kutuyu vermemi istedi…” Gözlerinden akan yaÅŸları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuÅŸturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi.

Ä°tinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda. Ä°lk kağıtta, “Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem” diyordu… Sırayla okudu; “Seni çok sevdim”, “Seni sevmekten hiç vazgeçmedim”, “Senin için ölürüm derdin hep, doÄŸru söylediÄŸini bilirdim.” “Fakat benim için ölmeni istemedim”

“Åžimdi bana söz vermeni istiyorum.” “Benim için yaÅŸayacaksın, anlaÅŸtık mı?” son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduÄŸunu gördü kadın…

Ve son kağıtta şunlar yazılıydı:

“Sahildeki evimizi senin çizdiÄŸin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım….”